Afgelopen weekend begon mijn 5e ayahuascaweekend in 4 jaar tijd. Ik kan mij nog goed herinneren wanneer ik besloot om aan zoiets mee te doen. Ik keek het programma ‘Je zal het maar zijn’ op NPO3 (bekijk de aflevering HIER) en ik wist meteen dat ik dit ook moest doen. Nou ben ik allesbehalve het type dat lekker wil experimenteren met bepaalde middelen, maar dit resoneerde bij mij. Ik liep namelijk tegen iets aan in mijn leven wat telkens terugkwam: een gevoel van ongelukkig zijn en maar niet weten waar dat gevoel vandaan kwam. Die week erop maakte ik een afspraak bij Joop en Nanda van Proceswerk

Ceremonieruimte-proceswerk

De ruimte waar de rituelen plaatsvinden

en een paar maanden later zat ik daar dan met allemaal vreemden. Een ritueel bestaat uit twee rondes waarbij je bij elke ronde twee drankjes drinkt. De eerste is Peganum Harmala; een mao-remmer, die ervoor zorgt dat de DMT (ook wel genoemd The Spirit Molecule) in het tweede drankje Jurema niet meteen wordt afgebroken in het lichaam.

Nou ligt het er per persoon aan wanneer de combinatie van drankjes begint te werken. Bij mij is dat binnen tien minuten. De eerste keer wist ik niet wat mij overkwam. Ik maakte verbinding met zo’n intens verdriet in mij en het kreeg de ruimte. Een heldere stem in mij begeleide mij door de hele reis waardoor ik mij veilig voelde en begreep wat er in godsnaam allemaal naar boven kwam drijven. Daarnaast creëerde Joop en Nanda ook een veilige omgeving, waardoor ik mij goed kon openstellen.

Voor mij houdt ayahuasca in: onbewuste dingen bewust maken. Dat wat er in jou speelt en niet vrij is, maar vastgehouden wordt, wordt weer in beweging gezet waardoor het ook weer losgelaten kan worden en je dus heelt. Zo ook het afgelopen weekend. Ik had mij weer opgegeven, omdat ik inzicht wilde krijgen in mijn angsten. Waar komen ze vandaan? Wat moet ik ermee? Kan ik er iets mee? Binnen 10 min werd ik afgeschoten als een raket. Ik kon niet anders dan mij hieraan overgeven, want het werkte zo sterk. Ik voelde angst, pijn en verdriet voor zo’n vier uren lang. Het was mij niet duidelijk waar deze emoties vandaan kwamen, maar dat bleek ook niet de boodschap te zijn. Ik moest voelen, voelen en nog eens voelen. Voelen zonder de gevoelens te blokkeren. Laat maar stromen, laat het vrij. En dat deed ik.

Schilderij-Engel

Schilderij van een Engel waar ik onder lag, gemaakt door Joop

De tweede avond nam ik 2/3 van wat ik de avond ervoor dronk. Dat was genoeg om zes uur lang traumatische herinneringen van mijzelf en naasten te doorleven. Een tweede ronde drinken heb ik dan ook niet gedaan. Tijdens deze reis was er wel helderheid over wat ik aan het ervaren was. Een intens gevoel van eenzaamheid, onmacht, schuld en onveiligheid. Herinneringen van toen ik nog in mijn moeders buik zat en als klein kind van onder de tien. Ik heb de dood van overledenen in mijn familie ervaren en andere heftige emoties van nog levenden. Ik heb het allemaal doorleefd in die zes uren door te bewegen, huilen, schreeuwen en te kotsen. In het moment een intens zware ervaring, waarbij ik echt wel even heb gedacht waarom ik hier weer aan begonnen ben, maar toch ook enorme dankbaarheid en ontzag ervaren voor wat er gebeurt.

Zondag begon ik na te denken over mijn intentie: inzicht in mijn angsten. Heb ik dat eruit gehaald? Niet op de manier waarop ik had gedacht, maar op een veel betere manier. Voor uren achter elkaar heb ik al die sh*t doorleefd en ik ben er nog. Ik leef nog. Éen van de deelnemers verwoordde dit mooi: ”We zijn allemaal doodgegaan, allemaal opnieuw geboren, hebben doodsangsten en een volledig oncontroleerbaar avontuur doorstaan. Je overgeven aan het ‘leven’ is opeens niet zo eng meer nee. This is peanuts.” And suddenly it hit me. Wat ben ik ENORM sterk. Het maakt de angsten die ik in het dagelijkse leven voel ineens zo klein en hanteerbaar. De angsten zijn er en dat mag. Ik hoef ze alleen maar te voelen en dan gaan ze weer weg. Ook begin ik mij bewust te worden van een enorm vertrouwen in mijzelf. Elke keer dat ik tijdens één van de avonden in paniek dreigde te raken, kwam er kalmte. Een eigenschap waar ik mij nog niet bewust van was. Handig zeg!

Na dit weekend voel ik mij weer een stukje lichter en sta ik positiever en met meer vertrouwen in het leven. Ik dank Joop en Frank voor hun begeleiding en de moedige deelnemers, want hun reis heeft ongetwijfeld ook invloed gehad op mijn eigen reis. En ik dank Ayahuasca, wat fijn dat jij bestaat <3.

Tijdens de rituelen wordt er veel gebruik gemaakt van muziek. Het liedje ‘True love’ van Xavier Rudd raakte mij diep en deze wil ik graag met jullie delen.

 

 

Ayahuasca is helaas niet voor iedereen weggelegd en gelukkig is het ook niet de enige manier om te helen. It does speed up the process though. Overweeg je om dit ook te doen, dan raad ik je aan om eerst even te praten met degene die dit faciliteren.